همانگونه كه در بخشهای قبل ذكر شد، اندازه‌گیری عوامل تشریح كننده عملكرد، تنها زمانی لازم است كه از داده‌ها در تصمیم‌گیریها استفاده شود. تصمیماتی كه به‌منظور جهت‌گیریهای راهبردی و یا هدایت سازمان در پیاده‌سازی مفاهیم راهبردی، باید اتخاذ گردند. مجموع این تصمیمات است كه به ایجاد و یا به عبارتی بهتر، به مدیریت عملكرد می‌انجامد.

برای دستیابی به عملكرد، باید از شاخصهای پیشرو یا آینده‌نگر (Leading indicator) استفاده شود. شاخصهای پسرو یا گذشته‌نگر (Lagging indicator) تنها وقایع تاریخی را بیان می‌كنند، در حالیكه شاخصهای آینده‌نگر باعث مهیا شدن شرایط برای پرورش عملكرد می‌شوند. البته برای تمدید اعتبار معیارهای آینده‌نگر، مدل باید بطور پیوسته ارتباطاتش را معتبر كند. این اعتبار بخشی باید تا حد امكان آینده‌نگر باشد.